Protestantse Gemeente De Brug te Oostburg

 

OVERWEGING

GIJ ZULT NIET DODEN

‘Gij zult niet doden’. Zo luidt het zesde van de Tien Geboden in de vertaling van het Nederlands Bijbel Genootschap uit 1951. In de Nieuwe Bijbel Vertaling wordt het weergegeven als: ‘Pleeg geen moord’ (Ex. 20: 14, Deut. 5: 17). Deze laatste vertaling is niet gelukkig. Het gebod wordt voorgesteld als puur verbod. In de taal, waarin het is opgetekend, het Hebreeuws, heeft het gebod ook en veel meer het karakter van een belofte, een bevrijdende belofte. Het zegt eigenlijk: ‘Zo zal het zijn: je zult niet doden’.

Momenteel behandelen we in de volwassencatechese de Tien Geboden. Zeker het zesde gebod vraagt veel aandacht. Op verzoek van de deelnemers hebben we het er binnenkort voor de derde keer over. Het gebod, dat uit slechts vier woorden bestaat, wordt herkend als uiterst actueel. Zeker niet alleen vanwege het vanuit de gedachte van zelfbeschikking opgestelde, komende wetsvoorstel van D66 over ‘voltooid leven’. Er blijkt een wereld samen te hangen met het gebod. Enkele kernpunten vanuit het geheel van het bijbels getuigenis:

         - Het leven is de moeite waard. Het is een gave van God. We
           mogen leven. Daarom: ‘Mens, durf te leven!’

         - Het leven is er om te worden hooggehouden. Maar
           welbeschouwd is het niet het hoogste goed. Dat is het
           Verbond, de bondgenootschap van God met ons.

         - Je handelt tegen het gebod in, wanneer je de ander, of jezelf,
           niet aanziet als iemand, die voor God de moeite waard is. Wat
           er dan gebeurt, wordt uiterst treffend beschreven in
           Gen. 4: 1 t/ m 9.  

         - Doodslag begint, waar je het bestaan van de ander of jezelf
           ontkent en niet bevestigt als kostbaar. Lees hierbij
           Mt. 5: 21 t/ m 26 eens.

Zo is er heel wat te overwegen.
 
AvH 

 

TOELICHTING BIJ DE EREDIENSTEN EN VIERINGEN

Op zondag 2 februari as. is het de Zondag van het Werelddiaconaat. Er zal in een gezamenlijke dienst met PG De Zuidwesthoek aandacht zijn voor het project, waarvoor de ZWO- commissie in de komende periode middelen zal inzamelen.  Het koor Grenzeloos o.l.v. Aureel Heirman ondersteunt de gemeentezang. Uit de Schrift worden Ps. 37: 1 t/ m 11 en Mt. 5: 1 t/ m 12 gelezen. Het thema: ‘Zachtmoedig leven’. De gaven komen ten goede aan het werk van Kerk in Actie in het werelddiaconaat en het plaatselijke kerkenwerk.  

Op zondag 9 februari as. gaat volgens het dienst rooster ds. J. P. Ende voor. Maar vanwege zijn recente operatie (zie onder ‘Omzien naar…’) zal ds. de Beun voorgaan. Er worden gaven gevraagd voor JOP, het jongerenwerk van de PKN, en het plaatselijke kerkenwerk. 

Als het op zondag 9 februari as. al niet is  gebeurd, dan starten we op zondag 16 februari as. met de lezing van het boek Exodus.  Ik zie er zeer naar uit. Als er één Bijbelboek is, dat ons- of laat ik het bij mezelf houden: mij- als gelovig mens scherp kan houden, dan is het wel Exodus. Zowel het Oecumenisch Leesrooster als dat van Kind en Zondag schrijven voor deze zondag als hoofdlezing Ex. 2: 1 t/ m 10 voor.  De gaven worden deze zondag andermaal ingezameld voor het werk van Kerk in Actie in het werelddiaconaat en het plaatselijke kerkenwerk.  Rondom de dienst zal het nieuwe naambord van de Open Haven worden onthuld. 

Op zondag 23 februari as. is er een dienst van Schrift en Tafel. Ex. 2: 11 t/ m 25 zal worden gelezen. De opbrengst van de collecten gaat naar het diaconale werk van Kerk in Actie en het plaatselijke kerkenwerk.  

Op woensdag 26 februari as. begint de veertigdagentijd met een oecumenische Aswoensdagviering in de Eligiuskerk. Deze viering kenmerkt zich door een zeer beproefde en doorleefde liturgie met diepe en rijke symboliek. Elk jaar nemen er wat meer protestanten aan deel.  U/ jij dit jaar ook? Pastoor Wiertz en ondergetekende gaan voor. Aanvang: 19.00 uur.
Goede diensten en vieringen toegewenst!

GEMEENTE BIJ DE TIJD
Het is vandaag donderdag 23 januari 2020. Wanneer ik het nog niet heb gedaan, mag het nog net- u/ jou als lezer het goede toewensen voor 2020. Daarom: veel heil en zegen!
Zojuist terug van een grootgrutter in Oostburg. Bij het parkeren van mijn auto raak ik de claxon. De eigenaar van een naast de mijne geparkeerde auto, die juist uitstapt, schrikt zich een hoedje. Hij komt even los van de grond en kijkt me dan verschrikt aan. Ik verontschuldig me: ‘Per, ongeluk, hoor’. De schrik verdwijnt uit zijn gezicht. Even later kom ik hem tegen in de zaak van de grootgrutter. Hij kijkt me nog eens aan en zegt dan grijnzend met een aangenaam, zangerig Vlaams accent: ‘Per ongeluk, awel, da’s een trein, die op tijd binnenrijdt’…
De kop is eraf. Gisteravond zijn de ontmoetingssamenkomsten 2020 voor leden van en betrokkenen bij de Protestantse Gemeenten De Brug en De Zuidwesthoek van start gegaan. We kwamen deze eerste keer samen in Sluis bij de fam. Masclee. De huiskamer zat vol met een bont gezelschap van gemeente- en gastleden uit vooral Sluis. We kwamen tot een boeiend gesprek met persoonlijke verhalen over het thema ‘Grensverkeer’. We hadden het over allerlei grenzen, waar we op kunnen stuiten (maar die we soms in ons eigen leven helemaal niet zo herkennen); over wat het met ons doet, wanneer we erover heen gaan, etc.  Aan het bijbelverhaal, dat collega Irma Nietveld en ik wilden voorleggen, omdat het raakt aan het thema, zijn we niet toegekomen. We sloten de avond af, met een lied, waarin we elkaar Gods zegen toewensen.
Niet iedereen blijkt te hebben opgemerkt, dat de uitnodiging voor de ontmoetingssamenkomsten is meegezonden in de enveloppe met daarin de oproep om deel te nemen aan de actie ‘Kerkbalans’. Daarom het overzicht van de na de uitgave van dit kerkblad resterende bijeenkomsten: 4 februari bij de fam. Basting, Sluissedijk 10, Zuidzande (opgave via 0117 455138); 6 februari bij de fam. Buijze, De Stelle 3, Cadzand (opgave via 0117 392458); 12 februari bij de fam. Stoffels, Poolster 167, Oostburg (opgave via 0117 453794).
Zoals gezegd, luidt het thema van de ontmoetingssamenkomsten ‘Grensverkeer’. Dit thema komt weer in ander verband terug in de eerstvolgende sessie ‘Op Verhaal komen’ (contextueel bijbellezen). Deze sessie is op 10 februari as. in het Kerkcentrum. Aanvang: 20.00 uur. Om 19.45 uur staat de koffie klaar. We komen in een open kring samen met een mooi groepje uit meerdere gemeenten. Wilt u/ wil jij ook eens aanschuiven? Doen! Van harte welkom.

 We hebben veel diensten en vieringen met bijzondere momenten achter de rug. Al waren ze er nooit allemaal tegelijk, bij elkaar opgeteld hebben velen de kerkzaal van binnen gezien. Dankbaarheid voor veelsoortige en veelkleurige ontmoetingen past. Of het nu was met Afrikaanse medechristenen, in het Top 2000- café (‘Oostburg komt in de kerk tot leven in lustrumeditie Top 2000-café’, kopte de PZC), met de kinderen van de nevendienst, met personages uit het Kerstevangelie, met elkaar of met gasten in de wandelgangen, hoe dan ook. Inmiddels heeft het ‘normale’ kerkelijk leven weer zijn loop genomen. Maar ja, wat is normaal, wanneer de Geest werkt?!... Hoe het ook zij, het komt er voorlopig weer op aan om ‘in de weg der volharding en van de vertroosting der Schriften’ (Rom. 15: 4, vertaling van 1951) ‘de hoop’ vast te houden.  Er strekt zich een beloftevolle en bevrijdende weg voor ons uit. Als een pad door de Rode Zee…

Omzien naar…
Op 12 december jl. werd Daniel Pieter -roepnaam Daan- Basting geboren. Hij is de eerstgeboren zoon van Jacco en Ellen Basting-Simpelaar (Oude Haven 4). Jacco en Ellen met opa’ s en oma’ s en verdere familie van harte gefeliciteerd!
Mw. W.M. Dekker-Dhont (Mariahoeve) verblijft tijdelijk in Coensdieke te Aardenburg.
Mw. D. Beeldens (Oude Stad 52) heeft gedurende de voorbije feestdagen een serie bestralingen ondergaan. Ze herstelt thuis.
Mw. Th. Spanhaak-van Mourik (Jupiter 40) volgt een aantal chemokuren.
Mw. H. van Gelder-de Vries (W. Alexanderstraat 10, Cadzand) onderging voor de tweede keer sinds korte tijd een heupoperatie. Ze kwam thuis, maar moest daarna met spoed op worden opgenomen voor een zware darmoperatie. Inmiddels is ze weer thuis, maar wordt nog wel geplaagd door een scheurtje in haar heup.
Dhr. A. Jansen (Jupiter 46) onderging een operatie in AZ St. Jan te Brugge en is thuis nu duidelijk aan de beterende hand.
Dhr. A.G. van de Vijver (Zuidzandsestraat 23) verbleef enige tijd in het ziekenhuis en hoopt met medicatie te zijn geholpen.
Ds. J.P. Ende (Bredestraat 31) moest vanwege hartritmestoornissen in het ziekenhuis Maria Middelares te Gent worden opgenomen. Hij werd er geopereerd en is na een verblijf in het ziekenhuis te Terneuzen weer thuis.
Dhr. H. Bos (Jupiter 42) volgt bij het ziekenhuis in Tilburg een langdurig traject met het oog op een hersenoperatie. Deze zal hopelijk de symptomen van de ziekte van Parkinson gedurende een aantal jaren wat verlichten.
Mw. S.M. Steenbergen-van Kouwenberg (Jupiter 10) bevindt zich in een langdurige revalidatieperiode.
Op 3 december jl. overleed thuis aan de Noordwal 53: Herman Jakob Thijen. Hij leed al lang aan een slopende ziekte. Het afscheid heeft in besloten kring plaatsgevonden. Herman Thijen is drieënzeventig jaar oud geworden. Medeleven gaat uit naar zijn echtgenote, mw. B. S. S. Thijen-Wille, de kinderen en kleinkinderen.
Bovengenoemden, en hen, die hier niet zijn genoemd, maar ook door spannende dan wel moeilijke tijden heengaan, sterkte gewenst. Heil en zegen voor 2020!

In memoriam: Catharina Scheele
Catrien Scheele overleed in de late middag van 22 november jl. in het hospice te Terneuzen. Ze was al geruime tijd ziek geweest. Tijdens haar ziekte bleef ze tot het allerlaatst opmerkelijk scherp van geest.
Catrien is vierentachtig jaar oud geworden. Ze werd geboren op 22 juni 1935 in de huidige bakkerij aan de Bredestraat. Ze was de oudste in een gezin met zeven zussen en een broer. Toen ze vijf jaar oud was, brak de oorlog uit. De oorlogsjaren hebben veel indruk op haar gemaakt. Bij het bombardement op Oostburg moest het jonge gezin Scheele vluchten. Het bracht daarna geruime tijd in Zaamslag door. Op dertien- jarige leeftijd, ging Catrien thuis aan het werk, tegen kost en inwoning. Op nog jonge leeftijd kreeg ze al veel verantwoordelijkheden toebedeeld. Het maakte, dat ze de puberteit min of meer oversloeg. Terwijl haar zussen uitvlogen, bleef ze met broer Bram en hun ouders in de bakkerij wonen. Toen deze door Bram werd overgenomen, trad ze bij hem in dienst. Na de verkoop van de zaak gingen ze samen aan de Komeet wonen. Er trad ontspanning op in Catriens leven. Maar dat ze de vrijheid heeft omarmd, zou te veel zijn gezegd. De dood van Bram was een klap voor haar. Het verdriet en de impact op haar leven uitte ze niet of nauwelijks in woorden. Ze probeerde het met de poetsdoek te verwerken.
Wie ze was, uitte Catrien Scheele in een groot verantwoordelijkheidsgevoel en dito plichtsbesef voor wat zich binnen de haar vertrouwde kaders van haar leven afspeelde. Deze nogal afgebakende kaders waren het gezin, de bakkerij, en zeker ook de eerdere Gereformeerde Kerk ter plaatse. Toen deze opging in de Protestantse Gemeente De Brug, kostte dat Catrien veel moeite. Maar ze ging mee, zij het in kritische distantie. Dat had weer met haar achtergrond te maken. Trouw gold daarin als grondwaarde.  Er moet in dit verband nog een kader worden genoemd. Dat was het zangkoor, waarvan ze vele jaren deel uitmaakte.  Hierin vond ze liederen, die haar hielpen om wat er in haar omging te verwerken. Uit de teksten van haar lievelingsliederen blijkt, hoezeer ze zich persoonlijk aangesproken en door God geroepen achtte en aangewezen op Zijn barmhartigheid, in leven en in sterven.  Aan Gods barmhartigheid vertrouwden we haar toe, toen we haar op 29 november jl., na een dienst van Woord en gebed in de Open Haven ter aarde bestelden. 

In memoriam: Hermanus Dekker
Hermanus- roepnaam: Maan- Dekker overleed op 3 december jl. op achtentachtig- jarige leeftijd te midden van zijn dierbaren thuis aan de Grote Beer. Hij was op 25 oktober 1931 geboren te Waterlandkerkje. Daar groeide hij op in een gezin van tien kinderen. Na de lagere school en landbouwschool ging hij aan de slag op de boerderij van zijn ouders. Hij nam deze over. Later kreeg hij er werk in de groenvoorziening bij.
Maan Dekker is lang ziek geweest. Zeker tijdens de laatste periode van zijn leven had hij veel pijn. Je kunt zeggen, dat hij het lang heeft volgehouden. Hij wilde in leven zijn en blijven, in het bijzonder met zijn vrouw Mies en zijn dochters Jenny en Nely met hun gezinnen. Er moest iemand voor hen instaan. Hij was ervan overtuigd, dat er op hem werd gerekend.
‘Ze rekenen op me’. Maan Dekker zei het vaak. Hij bedoelde dan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, dat hij graag zelf iets wilde doen, of ergens heen of bij wilde zijn. Maar wat hij letterlijk zei, bedoelde hij ook.
‘Ze rekenen op me’. Gedurende eenentwintig maanden rekende het Nederlandse leger als kanonnier op Maan Dekker. Dat er op hem werd gerekend, motiveerde hem na zijn periode in het leger ook in zijn werk. Na zijn werkzame leven dreef het hem elke avond naar het bankje aan de van Houtestraat, waar hij met Mies was gaan wonen, en leeftijdgenoten met elkaar becommentarieerden, wat er plaatselijk speelde. In zijn laatste levensfase deed het hem met plezier deelnemen aan de dagopvang in de Zonnewende, waar hij de laatste tijd van zijn leven heen ging.
‘Ze rekenen op me’. Het was voor Maan Dekker erg belangrijk om dit te weten. Doordat hij het steeds zo duidelijk stelde, werd er ook op hem gerekend.  Dat is heel anders geworden na zijn sterven.
Maan Dekker werd door zijn naaste familieleden begeleid tot aan de rand van het leven. Op de rouwbrief lieten ze afdrukken: ‘Hand in hand zijn we gegaan tot de drempel, moegestreden, maar omringd door liefde.’ Ze kunnen nu zijn hand niet meer vasthouden. Is er dan ergens nog een hand, die naar hem wordt uitgestrekt? In de dienst van gedachtenis, Woord en gebed op maandag 9 december jl. in de Open Haven, voorafgaande aan de crematie te Brugge, lazen we uit Psalm 139. David getuigt hierin van Gods rechterhand- lees: Zijn bevrijdende kracht-, die hem vasthoudt.

Wat is er gebeurd?
Meerdere keren sprak ik in de afgelopen periode oudere gemeenteleden, die in zelfbespiegeling constateren, dat ze al lang niet meer ‘naar de kerk gaan’. Ergens, soms al vroeg in hun leven, is de gang, die eerder min of meer vanzelfsprekend was, onderbroken.
Wat is er gebeurd? Soms is er een aanwijsbare reden. Vaak ook niet. Er wordt dan gewezen naar de loop van het leven zonder dat er een precies moment kan worden genoemd. ‘Het is verwaterd’, zeggen de desbetreffenden. Klinkt er spijt door?
Wie een zetje nodig heeft, nodig ik van harte uit om de draad weer op te pakken en met zijn of haar aanwezigheid een bijdrage aan de gemeenschap te leveren. Hij of zij kan voor het zetje een beroep op mij doen en vast ook wel op andere leden van onze kerkelijke gemeente. We zouden eens bij elkaar kunnen gaan zitten om rustig bij te praten over vragen, zoals: waar bevindt de kerk (in de vorm van de Protestantse Gemeente De Brug) zich momenteel? Waar staat ze voor? waar gaat het haar ten diepste om? sluit dat bij je aan? kan het je helpen in het leven?
Neem vrijblijvend contact op, wanneer het bovenstaande voor u opgaat.

Hartelijke groet
Via derden hoor ik nogal eens, dat mensen van binnen en buiten de kerkelijke gemeente me buiten de zondagse vieringen, het vergadercircuit en bijzondere bezoekwerk om graag eens zouden willen zien en spreken. Dat kan vanzelfsprekend. Graag zelfs. Geef een seintje. Neem s.v.p. contact op, dan maken we een afspraak (tel. 852402, email: avanhvdm@zeelandnet.nl).

Met een hartelijke groet, in Christus verbonden,
ds. Aart van Houweling